Serbet gibi havalarin, serbet gibi insanlarla, serbetten nafakalar cikarilan günlerin, güzel su icilir yemegin yaninda diye, hos-ab denilen hosaflarin, o unutulmaz tadlarin bir araya geldigi bir calisma bu...
Hepsi, insan israfi icad etmeden evvel bulundu. Meyvelerin, otlarin son hallerine, hadlerine kadar, sükür kazaninda kaynatilip sofraya getirilmesiyle olusturuldu. Bütün serbetler ve hikayeler aslinda suya yazilmis methiyeler. Suyu kac sekilde icebilecegimizi anlatiyorlar. Meyveye eklenen su degil, suya eklenen meyveler onlar. Her serbet ve her hosaf, insan emeginin nimete dokunup, Barekallah demesi.
Elif Ayla kitabinda, babannne mutfaklarindan bugüne kadar gelen, yok olmalarina izin verilmeyen serbet ve hosaflari anlatiyor. Hosaflar hikayelere dökülüyor, serbetler anilarla birlesiyor. Kitap bir tarifler bütünü olmaktan cok, bir yasam bicimini tarif ediyor. Sefkat, serbetten akiyor. Hosaftan geriye cekirdekler degil, anilar kaliyor.
