Eger yok olmak buysa, eger insan yok olurken bütün güzel duygulari hissediyorsa, daha binlerce yok olabilirdi.
Ölümdü...
Bir gölge misali onu takip eden, aldigi her nefeste sogukluguyla cigerlerini dolduran ölüm.
Maskesiz, diye düsündü. Hancer maskesiz yasayan bir ölümdü.
Ve kadin...
Ona dogru cekildigini hissetti. Ufkun aslinda bir ucurum oldugunu bilen minik bir serceydi. Sonunun geldigini hissetse de engel olamiyordu ucusuna.
Iki sarmasikti ruhlari, sarp kayaliklara tirmanmis, birbirine tutunan ve sonsuzluga uzanircasina sarilan... Dolandilar, birbirlerineydi bu aidiyet. Toprak yesilde yalnizligindan kacak, yesil toprakta susuzluguna damla. Ama kader ki, sarmasiklara bir ruhu paylasmak yazilmissa, dolanmislarken delicesine, kuruturlardi birbirlerini...
Ask bir yanda bembeyaz bir melek, bir yanda kalbe saplanmaya hazir bir Hancerdi.
Tamamen siyahlara bürünmüs ve gecenin icerisinde kaybolmustu. Kar maskesinin altindan etrafini inceleyen koyu yesilden griye dönen gözleri dikkatliydi. Bedeni her an harekete gecmeye hazir bir halde gerilmisti. Tetigin ucunda tuttugu parmagini saniyeler sonra kipirdatacak ve hedefini indirecekti. Su anda gözledigi hedefini...