O, babamin en yakin arkadasi, en yakin dostuydu. Hani, nefes arkadasi derler ya iste oydu. Babam yillarca ona hic toz kondurmamisti. Birgün olsun birbirlerini kirmamis, elestirmemislerdi bile...

Babam müzik dinlemeye bayiliyordu. Ya o, o tam bir müzik tutkunuydu. Dinlendigini hissettikce ardi ardina söylerdi sarkilari, türküleri. Hem de öyle bir söylerdi ki hangi makamda olursa olsun en kücük bir hata yapmadan söylerdi. Bilmedigi sarki, türkü yoktu. Babam onu dinlerken öyle mutlu olurdu ki.

... Hele sevdigi Gesi Baglarini söylerken.

Dalga dalgaydi. Onlari hep istasyon istasyon gezerken animsiyorum. Kibris, Sofya, Moskova, Almanya, Izmir, Ankara, Diyarbakir, dolasir dururlar, birbirlerinden hic ayrilmazlardi. Gece ya da gündüz hangi saatte olursa olsun hep yan yanaydilar. O en iyi dostu, yasam arkadasi, yasama sevinciydi. Evinin boslugunu onun sesi dolduruyordu. Yillar sürdü bu birliktelik, bu arkadaslik. Hic ayrilmadilar. Babam hasta oldugunda o hep basucundaydi. Yine sarkilar, türküler söylüyordu kisik sesiyle. Babam son nefesini verdiginde onun da icindeki isiklar söndü. Bir daha da hic yanmadi. Babamin tek kankasiydi. Adi SINKAydi. Lambali bir radyoydu. Babamin öldügü gün o da kendini ahsap kasasina gömdü.