Torununun civildayan sesiyle yüzü aydinlandi, ici ilik ilik oldu.
Farz etmek de neydi Iste gercek buydu Sevimli, dünya tatlisi bir torun, sirtini dayayacagi bir duvar...
Giden gitmisti dönülmez yola ve gelmeyecekti. O, hicbir zaman yemege gec kalmayacak, is seyahatine cikmayacakti. Asla telefon etmeyecek, kimseyi özlemeyecekti. O halde, olmayan seyleri varmis gibi farz ederek yasayamazdi. Kendi kendini kandiramazdi.

Telefondaki torununa; evde oldugunu, kendisini bekledigini, onu cok sevdigini söyledi ve telefonu kapatti. Bir koltuga gecip oturdu. Kendi kendine aci gercekleri hatirlatti

Evet, yalnizsin Yalniz yasayacaksin
Yemegini yalniz yiyeceksin.
Gözlerini uykuya, yalniz teslim edeceksin.
Onu, bosuna bekleyemeyeceksin. Onu, yok ise gitti, yok is gezisine gitti diye farz edemezsin.
O artik yok, bunu kabul et.