Bir sarkinin en güzel nakaratinda aski hatirlayip aglayanlar icin; Bir sabah bogazimda bir kütle ile uyandim, o kütleyi korku besliyor ve her an büyüyerek nefesime düsman oluyordu sanki. Duygularim kalbimin mezarina gömülmüstü artik, her yagmur yagisinda filizleniyordu icimdeki toprak kokusu. Hic
beklemedigim bir anda düsmüstüm bu ucurumdan. Hüzün vardi göz bebeklerimde, yasama gücünü kaybetmis birinin ifadesizligini tasiyordu irislerim. Eskimis satirlarin arasinda kaybolmustum. Ask kelimesi, tozlu raflarin arasinda geziyordu artik. Icimdeki yanan atesin sebebi de buydu...