Ilkin, karanlik masallarin karanlik köselerinden gelir gibi davulcu cikagelmis. Almis eline dut agacindan oyma tokmagi, az gitmis, uz gitmis. Dere tepe düz gitmis. Sonunda varmis düzlük bir köye. Sonra baslamis mesin kayisla boynuna astigi anac davulu dövmeye. Dövmüs ha dövmüs. Birden, her yeri davul tozu kaplamis da körpe kuzular analarini dahi secemez olmus. Büyücü diyen de olmus ona, hokkabaz diyen de... Durur mu, inadina vurmus davulcu. Vurdukca da kerpic evlerden toprak koparan güm güm sesleriyle, köydeki her seyi baglamis birbirine. Önce, yol kenarinda zabit gibi duran ve küflü yapraklarindan cikan hisirtilarin ardina saklanan kalin kavak gövdelerine dolamis davulun tok sesini. Ardindan, yesil kubbesine semayi hapseden tas camiyi baglamis sikica. Pesine, mihrapta eski bir kitap sayfasi sariliginda hisirdayan imamin agir uykusunu eklemis. Derken, yeryüzüne gelisigüzel caputlar gibi serilmis damlardan ve tarlalardan asirmis sesi. Icindeki cigliklarla beraber boz bulanik irmagi dolamis bir güzel... Tahta köprünün ayaklarini inletmis gümbürtüler. Onlari da baglamis birbirine capraz mi capraz. Köprünün gölgesinden gecen yesilbasli gög ördekleri, ala ala kazlari dolamis kuyruklarindan. Avlunun küllügünde buldugu birkac dari tanesine tutunan pas kanatli tavuklari baglamis, simsiyah agizli köpekleri, yürüyen taslari andiran tozlu koyunlari baglamis. Kisacasi davul sesinin hos geldigi her seyi sarmis sarmalamis bir güzel...