Osmanlinin son halifesi Abdülmecid Efendi, ölümünün üzerinden gecen 70 küsur yila ragmen hala yasaminin bircok yönüyle konusulmaya devam ediyor. Lale Ucan bu calismasiyla bizlere yalnizca bir sahsiyet olarak Abdülmecid Efendiyi degil, ayni zamanda Topkapidan Besiktasa tasinan Osmanli Sarayini, oradaki hayati ve iliskileri, Harem maiyetindeki calisanlari, onlar arasindaki alt-üst dengelerini, degisen algilari da anlatiyor. Saray hayatinin yaninda, calkalanan siyasi hayatla hem icli disli hem de ondan bagimsiz olarak gelisip büyüyen sanat cevrelerine, entelektüel topluluklara ve onlari olusturan dinamiklere de önemli bir yer verilen bu kitapta görüyoruz ki Abdülmecid Efendi, bu sanat muhiti ile oldukca samimi bir iliski icerisinde olup hatta bu muhit tarafindan dönüsmektedir. Halifenin egitimi, arkadaslari, dostlari, okudugu eserler ortaya cikarilirken kurmus oldugu iliski agi kültürel ve cevresel dinamikler cözümlenerek ele alinmistir. Tüm bunlarin yaninda calismada, Abdülmecid Efendi ve ailesinin diger tüm Hanedan üyeleri gibi vatanlarindan hazin ayrilislari; veliahdin ardinda biraktigi esyalarina, resim ve müzik icra ettigi malzemelerine, bir anda sessizlesen Harem odalarina kadar tüm detayiyla anlatiliyor.
