Ne zaman okusam Dostoyevksiyi, carin idam mangasi önünde kursuna dizilmeyi bekleyen o genc üniversite ögrencisi aklima gelir; hayatinda silinmez izler birakan bu olay sinmistir yazdigi her satira. Rus aydininin umutsuzlugu, idealleriyle bunlari gerceklestirmeye soyundugu toplum arasindaki derin ucurum ve herhalde sadece Rus aydinina has olmayan nihilizm, en alayci göründügü hikayelerinde bile yankilanir. Bu kitaptaki hikayelerde de öyle. SBerbat Bir Olayda acimasiz bir ironi vardir tek amaci toplumunun mutlulugu olan bir aydin, topluma daha büyük elem verir sadece. Hayati boyunca yazdigi belki de tek alayci hikaye olan STimsahta bile bu nihilizmin izleri vardir; okudugunuzda aci bir umutsuzluk birakir geride. Dostoyevski ya manevi bir kurtulusu vazeder, ya da kurtulus olmadigini, ama her halükarda umutsuzluk ebedidir. Sanirim insanligin kaderi hakkinda gercek bir umut isigi yaktigi tek anlatisi, son hikayesi olan SGülünc Bir Adamin Düsüdür insana has bütün o zulmeti biz yarattik; oysa yardimi esirgedigimiz o kücük kiza elimizi uzatmak yeter karanliktan kurtulmak icin. HY