Zen ve Tasavvuf Isiginda Kendini Bilmenin Yolu, insanin en öncelikli ve birincil varolus sorununu ve bu cercevede kadim önerinin degerini gündeme getirmeyi amac edinmistir. Insanoglunun karsi karsiya bulundugu en temel insanivarolussalfilozofik sorun, varligina ya da varliga anlam bulma, onu anlamlandirma sorunudur. Bu baglamda, insanlik tarihi sürecinde bu temel soruna yanit ve cözüm arama cercevesinde üzerinde yogunlasilmis ve büyük oranda uzlasmaya varilmis ya da ulasilan benzer sonuc görünümündeki bir yöntem olarak, kendini bilme kadim yönteminden söz edilebilir. Buna göre; varligin anlamina, insanin varligini anlamlandirmasina ya da gercek varliga ancak yine insanin kendini bilmesi yoluyla ulasmak mümkün olabilir. Insanin kendini bilmesi böylece bir yol, bir yöntem oldugu gibi; aslinda ayni zamanda ulasilacak amac ve sonucla da ilintili görünmektedir. Bir baska anlatimla insan, varligi anlamlandirmak icin kendini bilmek zorundadir ve ayni zamanda, insan, kendini bildiginde ya da kendini bilmekle birlikte varligin anlamini, gercek varligi da bilmis olmaktadir. Kendini bilme kavrami bir cözüm yolu olarak kuskusuz tüm insanlik tarihindeki aydinlanma süreclerinde kendini göstermis olmakla birlikte; bu calismada baskin olarak tasavvuf ve zen bilgelerinin bu baglamdaki yaklasimlari ortaya konmaya calisilmaktadir. Tüm insanlik tarihi boyunca temel olarak deginilen kendini bilme cözümünün icerigini ve anlasilma ayrintilarini, tasavvuf ve zen bilgeleri büyük bir ustalikla günlük yasam ve yaklasimlarinda ortaya koymaya büyük önem vermislerdir. Dahasi, sufilerin direkt ve temel kabul olarak vurgu yaptiklari kendini bilme kavraminin anlamini, iceriginin uygulamaya iliskin ayrintilarini zen ustalari büyük bir titizlik ve basariyla ortaya koymus ve insanligin algilamasina sunmuslardir.
