Gecmisin o bunaltici döneminde yasadigim her eylem, her sözcük ve bilhassa her utanc bellegime kazinmis; sürekli geriye dönüp hala kapanmamis yaranin derin kesiklerini ariyorum. Hissettigim sey aci mi yoksa heyecan mi, tam olarak bilemiyorum.

Camillo Boitonun 1882de yayimladigi Senso, arka planinda III. Italyan Bagimsizlik Savasinin sürüp gittigi bir sadakatsizlik öyküsüdür. Anlatiya adini veren bu sözcük, Italyancada duygu, his, sehvet gibi anlamlara gelir. Ihtiyar kocasiyla mutsuz bir evlilik sürdüren, güzelligine ve güzelliklere düskün Kontes Livia etkileyici Tegmen Remigio Ruza gönlünü kaptirir. Ancak genc adamin aski Livianin sahip oldugu her seyi feda etmesine ve yüzlesecegi utanca degecek bir ask degildir. Ask ve tutku yerini böylece öfkeli bir intikam arayisina birakir.

19. yüzyilin femme fatale tiplemesinin carpici bir örnegini okurla bulusturan, Luchino Visconti ve Tinto Brass gibi yönetmenlere de ilham olan Senso, edebiyat elestirmenlerince yazarin en basarili eseri olarak kabul edilir