Baba, hem uzak hem yakin, hem güclü hem de zayif. Sizmis, bulasmis gibi o. Cikmayan leke, dolmayan bardak, kipirdamayan dag. Ondan olmanin agirligiyla ezilen cocuk var bir de. Kimi zaman ona ragmen, kimi zaman ondan yana, kimi zaman ondan beter. Ikisi arasinda bir dagilma. Ici bos cekirdek kabuklarina benziyor üstelik bu. Baba, her seyin kanatabildigi ama hicbir seyin sagaltamadigi bir yara. Polat Özlüoglu, Annem, Kovboylar ve Sarhos Atlar kitabiyla yeniden merhaba diyor okura. Sesini ailenin tam ortasindan yükseltiyor. Kendine has üslubu ve sarsici öyküleriyle icine düstügümüz cendereyi yasanir kiliyor. Mesafeler mi daha cabuk unutturur, yoksa saatler mi Kac sehir eskitmek lazim unutmak icin birini ya da kac saati tüketirsek unutmus oluruz aklimizda yerli yersiz patlayan anilardan bir cuval mermiyi Kac adim atmak lazim bir kabustan uyanmaya Kac uykuyu katletmek gerek unutmak icin gözümüze batan dikensi bakislari Kac kisiyi teshis edince gider insan kendinden ya da kac kisiyi gömmek gerek bulmak icin aradigini