Doguma ve ölüme imkan taniyan, özü ask ve öfkeyle karilmis bir renk kirmizi. Icimizde akanin, topragimizin, tarihimizin rengi.
Günlerden Kirmizida cisimlesmis acilardan, bükülmüs gökyüzünden akan kizil yaslara batiriyor kalemini Polat Özlüoglu. Türkiyenin yakin tarihine en cocuk gözlerden, en özlemli annelerden, en inatci isyanlardan, en hayat dolu ölümlerden bakiyor. Hem sahsi hem de kusaklari birlestiren bir belge sunuyor okura; unutmanin, tarihe karismanin yaralara merhem olamayacagini ispatlayan bir belge.
O gece dal gibi anamin yüregi agzindan, dili dudagindan, cani icinden cikmis. Ondanmis böyle gezmesi odalardan odalara kendini bilmeden, ondanmis böyle suskun tetikte ceylan gibi beklemesi pencerenin önünde, ondanmis böyle igne iplige dönmesi, delik desik giyinmesi, ondanmis böyle akli ucmus, yüregi dut gibi kurumus gölgelere karismasi, ondanmis böyle gözlerinin susuz kuyular gibi kararip iki cukur olmasi. Her sey ondanmis yani. Abimin varla yokluguymus bütün bunlara sebep.
