Öyle bir ucurumdu ki denizin mavilikleri bile karanliga caliyordu. Korkuyordu ama atlamak istiyordu. Ait olmadigi hayatin icinde oradan oraya bir mülteci gibi savrulmaktan yorulmustu. Acilarini dindirecek tek yol ucurumdan atlamakti. Hayatina geri dönmeyi düsündükce bogazlaniyor gibiydi. Nefesi kesiliyor, midesine agrilar giriyordu. Kalbi cikacak gibi carpiyor, ayaklarini alti sizlamaya basliyordu.
