Dünya üzerinde, ekosistemlerin ve insanligin yasadigi degisim ve dönüsüm süreci son yillarda bas döndürücü bir hiza ulasmistir. Yükselen refah seviyesi ve azalan savaslarin da etkisiyle dünya nüfusu geometrik olarak artmis ve 2024 yilinda 8 milyar esigini asmistir. Tarimci olarak bu gelismelerden cikarmamiz gereken öncelikli sonuc, her gecen yil daha cok ve kaliteli tarimsal ürünü daha düsük maliyetle üretme gerekliligidir. Gidanin paylasimi, islenmesi, ambalajlanmasi, muhafazasi ve dagitimi konularinda yasanan sorunlari sakli tutarak, yoksullugun cok yaygin oldugu toplumlarda insanlarin gida güvencesi ve güvenligini saglayabilmek adina tüm kaynaklarin etkin sekilde kullanilmasi tek secenek olarak görünmektedir. Ayrica toplumda refah seviyesi yükselen kesimlerin et ve et ürünleri ile süt ve süt ürünlerine olan talepleri sürekli artmaktadir.
Hayvansal üretimde girdi maliyetlerinin yaklasik 70-75ini yem olusturmaktadir. Mevcut yem bitkileri üretimi ve cayir mera alanlarindan iyimser bir ifade ile kaliteli kaba yem ihtiyacinin ancak yarisini saglayabiliyoruz. Daha cok ve insanlarimizin alim gücünü asmayacak ucuz hayvansal ürünler üretebilmek icin yem olarak degerlendirilme olanagi olan tüm kaynaklar etkin bir sekilde kullanilmalidir. Ülkemiz icin bu kaynaklar; farkli özelliklere sahip marjinal alanlarda yetisebilen alternatif yem bitkileri, calilar ve agac yapraklari, tahil ve baklagil artiklari ve yan ürünleri, meyve bahceleri, zeytinlikler ve findik bahceleri alt ve aralari, seker pancari ve yer fistigi yapraklari, meyve ve sebze artiklari, meyve suyu endüstrisi yan ürünleri, bira endüstrisi yan ürünleri, seker endüstrisi yan ürünleri, yag endüstrisi yan ürünleri, konserve ve dondurulmus gida endüstrisi yan ürünleri olarak sayilabilir.
