Zincirler, zincirler diye mirildandi. Esinin dünyalari vadeden bakislari esliginde Pelin seni seviyorum, seni tahmin edemeyecegin kadar cok seviyorum, biliyor musun demisti. Hatta görülmez zincirlerle bagliymisiz gibi hissediyorum. Kemal uzanmis, yaninda oturan Pelinin siyah saclari, yüzüne akan siyah selale gibiydi, issiz derin ormanlari animsatan gözlerinde menevisler oynuyordu Kemale bakarken. Onlar icin gecmis, gelecek diye bir zaman dilimi yoktu artik, bir sonsuzlugun icinde yasiyorlardi.

Esiyle arasindaki zincirler kopmadan önce, siki sikiya bagliydi yürekleri, hayatlari birbirine.

Elini karnina götürdü henüz dünyaya gelmeden zincirlerini, canina göbek bagiyla bagli, bagini koparip terk etmisti bebegi, sonra esi.

Cocugum beni terk ederken, düsük sancisini ben cektim, cocugumu kaybetmenin acisini ben cektim. Degisen hormonlarimin adeta basi dönmüs, hedefe ulasmadan normallesmeye calisiyordu.

Benim duygusal dünyamin catirtilarina kulaklarini kapatan esim, kendini alkole vermis, benden etrafa yayilan sessiz imdat cigliklarimi hic duymaz olmustu.

Belki onu yalniz birakmistim, acimin icine dahil etmemistim