Bozkirda diyar diyar dolasan bir dervis ve ciragi, gecmisten aldiklari kültürel emaneti sözün büyüsüyle yeni bir zamana tasimaktadirlar. Bugünden yarinin düsünü kuran gencler ise yaklasmakta olan cigin telasindadirlar. Cag degismektedir. Dün ve yarin ayni gedikte bulusmus, dünün inadinin üstüne gelecegin gölgesi düsmeye baslamistir.
Kalktim. Kutsal bir emir almis gibi lambayi yaktim. Bos bir defter koydum masaya. Kalemi defterin üstüne biraktim. Bir duvar ustasi söylemisti yillar önce; tas bile duvarina alisasiya yil gecermis. Kalem alissin istedim deftere. Sonra aldim kalemi elime. O günden beri icime bütün dertleri almis gibiyim; tipki tüm renklerini hayata dagitan su gibi...
Kurtkulak Daginin ardindan elinde fotograf makinesiyle Mavi cikagelir. Mevsim, gelecek sonbahardan habersiz, kendi kendine bahara degisir. Hikayenin artik üstü basi toplanacak, isler hal yoluna konacak ve bozkira kadin eli degecektir.
Cocuklugun Gölgesi, son tableti Mavi ile sözü ve sesi kurmaya devam ediyor.
